Aan het einde van deze verkiezingsperiode maakt de Fietsersbond de balans op van het Wageningse fietsbeleid. Wie de mobiliteitsvisie openslaat, ziet pagina’s vol goede intenties en acroniemen. De ambitie is helder: kinderen van acht jaar moeten veilig en zelfstandig naar school kunnen fietsen. De voorkeursvolgorde ligt bij Stappen, Trappen, OV, Electrische voertuigen en de Personenauto (STOEP in jargon) met de laagste prioriteit. Dus de voetganger op één, dan de fietser en als laatste de auto.

Een mooie visie, ook volgens de Fietsersbond. Maar de praktijk blijkt weerbarstig.

De afgelopen jaren zijn er weliswaar fraaie fietsstraten aangelegd, maar een samenhangend en veilig netwerk ontbreekt nog steeds. Ook een echte systeemaanpak — waarbij autoverkeer consequent richting de Ruit (Nijenoord Allee, Kortenoord Allee, Lawickse Allee, Ritzema Bosweg, Diedenweg) wordt geleid en sluiproutes worden doorgeknipt is er nog niet.

Het gevolg is dat menig fietser zich op de fietsstraat weer in de jaren zestig waant. Automobilisten laveren tussen fietsers door zodra de ruimte het toelaat. Niet vreemd dat veel ouders er nog steeds niet op vertrouwen dat hun kinderen veilig op school aankomen.

En geef ze eens ongelijk. Wie als fietser de Ruit of de Rooseveltweg moet oversteken, weet dat hij vooral op zichzelf is aangewezen. De gemeente Wageningen plaatste na een ongeval met dodelijke afloop zelfs een waarschuwende tekst op het fietspad die vooral lijkt te zeggen: had je maar beter moeten uitkijken.

Foto: Sjoerd Brandsma, afkomstig uit Onze Campus in ‘The Black Hole of Highway Investment’ en manieren om er weer uit te komen

Sinds de vorige verkiezingen waren op deze wegen achtentwintig fietsers betrokken bij een verkeersongeval. Twee daarvan met dodelijke afloop. In drie gevallen waren kinderen het slachtoffer.

Kinderen die in Wageningen opgroeien leren al vroeg waar de mobiliteitsprioriteit van de gemeente in de praktijk ligt: bij de auto. Bij de drie meest recent geopende schoolgebouwen speelt de auto namelijk een prominente rol.Bij de Bijenkorfschool ligt de hoofdingang aan een parkeerplaats. Bij de Zwaneridder is uitgebreid nagedacht over autovoorzieningen, terwijl fietsende kinderen hun fiets via de stoep in een veldje modder moeten parkeren. Bij het inpandige kinderdagverblijf moeten ouders met bakfiets zelfs een stoeprand van vijftien centimeter trotseren. En bij de Margrietschool zijn inmiddels ‘kortparkeerplaatsen’ aangelegd bij de hoofdingang, zodat ouders hun kinderen met de auto kunnen afzetten via de naastgelegen fietsstraat. Dit is niet in overeenstemming met veilig beleid zoals de Gemeente het in zijn nota’s heeft vastgelegd.

Ook aan verkeerseducatie is gedacht. Toen de gemeente hoorde dat verkeerstuinen in Nederland het moeilijk hebben, werden prompt zestien verkeersborden bij de ingang van de Margrietschool geplaatst. Zo kunnen kinderen oefenen tussen echte SUV’s.

Over de mobiliteitsvisie bestaat brede politieke consensus in Wageningen. Maar visie alleen verandert geen straat. De uitvoering vraagt om keuzes. Sluit je een straat af voor doorgaand autoverkeer, dan kan de aanrijtijd van hulpdiensten toenemen. De winst — meer veiligheid, schonere lucht en een prettigere leefomgeving — laat zich minder makkelijk in cijfers vatten. Toch zal Wageningen moeten kiezen. Niet op papier het één en in daden wat anders. De gemeentelijke visie zal in daden moeten worden omgezet.

De Fietsersbond kiest voor optimaal veilig voor fietsende kinderen. Wie wil dat achtjarigen veilig naar school kunnen fietsen, moet nu zorgen voor veilige fietsstraten en een sluitend fietsnetwerk. Niet in de volgende visie. Maar op straat.